Dreigingen uit de diepzee

Onze oceanen worden zwaar vervuild. En door de opwarming van de aarde zijn de zeewoestijnen, zeeën waar alle leven dood is, met 15% aangegroeid.
6,5 miljoen km2 (200 keer de oppervlakte van België) van de zee is morsdood.
Het fytoplankton dat 99,9% van alle CO2 in levende wezens, vasthoudt, is er afgestorven.

En we weten intussen allemaal dat door overbevissing veel vissoorten finaal dreigen uit te sterven. De alarmkreten van Greenpeace en WWF vinden nauwelijks gehoor.

Nog een opmerkelijk bericht : in de Stille Oceaan drijft een tapijt van plastic afval met een oppervlakte twee maal zo groot als de Verenigde Staten : de ‘Plastic Belt’. Vissen raken erin verstikt.

Van alle oceanen ter wereld is slechts 4% nog ongerept. 40% van het zeewater is zwaar tot heel zwaar vervuild. Helemaal bovenaan de lijst van mariene probleemgebieden staat onze eigen Noordzee.

Leviathan?
Hoe lang nog voordat we de prijs betalen voor onze stelselmatige mishandeling van de ecologie van de oceanen? Of om het met een mythisch beeld te zeggen : hoe lang nog voor de zee terugslaat?

In de SF-thriller ‘De Zwerm’ beschrijft Frank Schätzing hoe de oceaan en haar bewoners wraak nemen op de menselijke beschaving die haar belaagt met vervuiling.
Is dit één van vele trendy horrorverhalen opgehangen aan het modieuze eco-thema?
Of slaat Schätzing toch af en toe (onbewust?) de nagel op de kop?
Twee van zijn doembeelden blijken zich alvast door te zetten in de werkelijkheid.

Aantasting van de derde ijskap : methaanhydraten

De derde ijskap, zo mogen we de voorraad methaanhoudend ijs in de bodem van de zee wel noemen. Dat ijs bevat ruwweg eens zoveel organische koolstof als alle bekende voorraden fossiele brandstof bij elkaar. Grote hoeveelheden van die koolstof kunnen gemakkelijk de atmosfeer bereiken, maar in de meeste koolstofcycli en klimaatmodellen komt het reservoir niet eens voor.

Opgesloten in kooivormige waterkristallen, clathraten, vormt methaan een methaanhydraat.

In “De Zwerm” wil een Noorse oliemaatschappij Statoil, actief op de Noordzee gas winnen uit methaanhydraten. Dit is overigens geen fantasieverhaal – hier is men effectief mee bezig. Wat begrijpelijk is. De voorraden ‘brandbaar methaanijs’ worden op 10.000 gigaton geschat, zowat het dubbele van onze olie-, steenkool- en gasvoorraden. Maar bij de verbranding van het goedje zouden natuurlijk immense hoeveelheden CO2 vrijkomen. Bij Schätzing draait dit plan uit op een nachtmerriescenario.

Fred Pearce beschrijft de werking van methaanclathraten in zijn pessimistisch klimaatboek ‘De Laatste Generatie’. Hij baseert zich op officieel onderzoek. Als dit al horror is, dan is het gebaseerd op wetenschappelijke bevindingen. Pearce beschrijft de methaanuitbarstingen van op de zeebodem oneerbiedig als “megascheten”. Methaan is een veel krachtiger broeikasgas dan CO2. En in de methaanclathraten liggen massa’s methaan opgeslagen. “In de gevaarlijke wereld van plotselinge, abrupte en onstuitbare klimaatveranderingen is methaan het kruitvat” besluit Pearce. En dan heeft hij het nog niet over de plannen om de methaanijslagen effectief te gaan aanboren…

Een massale kwalleninvasie

Schätzing beschrijft hoe horden zeewezens onze kusten belagen. Het lijkt allemaal ver gezocht. Maar de werkelijkheid lijkt niet meer zo ver af van zijn gruwelverhalen.

Van Japan tot Afrika en van Alaska tot Australië wordt een ware explosie van het aantal kwallen opgetekend. De jongste maanden is het aantal giftige reuzenkwallen voor de kusten van Japan, China en Zuid-Korea schrikbarend toegenomen. De naam van deze monsterkwal is Echizen Kurage, het beest weegt 200 kilo en beschikt over talloze, uiterst giftige tentakels. Eén kwal heeft voldoende gif om zestig mensen te doden. In de Middellandse zee vreest men voor een invasie van de Spaanse kusten deze zomer. Gelukkig gaat het om een veel kleinere soort (pelugia noctiluca). Vorig jaar al spoelden miljoenen kwallen aan op de Spaanse kusten. De giftige kwallen komen in zee voor in grote groepen, ‘bloesems’ van duizenden exemplaren. Ze vermenigvuldigen zich pijlsnel door de warmte van de zeeën en door het verdwijnen van veel vissoorten. Ze zijn het signaal dat het ecosysteem van de zee totaal ontwricht is. “Telkens als we overspoeld worden met kwallen, stuurt de zee ons de boodschap dat ze ziek is en dat we haar mishandelen” waarschuwt Joseph Maria Gili, prof aan Barcelona’s Instituut voor Mariene Wetenschappen.

Meer CO2 = Minder Zuurstof

Het Scripps Instituut van San Diego heeft de concentraties aan zuurstof gemeten over de hele wereld sinds 1989. De specialist terzake Dr. Ralph Keeling geeft aan dat voor elke molecule CO2 die gevormd wordt door de verbranding van fossiele brandstoffen, er tegelijk drie zuurstof- moleculen verdwijnen.

Sinds het begin van het industriële tijdperk is de concentratie aan CO2 in de atmosfeer met 30% toegenomen. De afname van O2 in de atmosfeer zou voor dezelfde periode 0,095% bedragen. Dat lijkt verwaarloosbaar. Maar zuurstof maakt slechts 20% uit van de atmosfeer. En volgens de regels voor zuurstoftekort in besloten plaatsen (van de Amerikaanse administratie voor beroepsveiligheid en gezondheid) mag de zuurstofconcentratie nooit beneden 19,5% zakken.

Zo lang we koolwaterstoffen sneller blijven verbranden dan dat het milieu de bijproducten (CO2 en waterdamp) kan opvangen om terug zuursof aan te maken, ziet het er naar uit dat de hoeveelheid zuurstof in de atmosfeer zal blijven afnemen. Overtollig CO2 opslaan onder de grond, vermindert de hoeveelheid CO2 in de atmosfeer, maar stopt de daling van zuurstof in de atmosfeer niet.

Voor alle duidelijkheid : het gaat om een in verhouding zeer klein zuurstofverlies. Het feit dat men de laatste jaren zo’n duidelijke daling van zuurstofconcentraties over verschillende meetstations gespreid heeft kunnen vaststellen, is vooral onrustwekkend omdat het een extra bewijst levert van de mate waarin CO2- concentraties pieken en de klimaatverandering doorzet.

We zijn nog erg ver verwijderd van het schrikbeeld dat de Nederlandse SF-auteur Felix Thijssen ooit schetste in “Pion” (1979). In zijn verhaal zakken de zuurstofniveaus in die mate dat mensen uiteindelijk alleen nog kunnen overleven in broeikassen. Omdat buiten de kassen planten geen CO2 meer omzetten in zuurstof.

In de zeeën is er intussen wel een groot probleem van zuurstofvermindering (hypoxia) door milieuvervuiling (eutrofiëring die de groei van het fytoplankton aantast). Met het gevolg dat het plankton in zee minder CO2 kan opslaan. Met als gevolg : meer CO2 en minder O2 in de atmosfeer…

Elke 30 seconden baby met geboorteafwijking in China

De milieuvervuiling in China neemt misdadige proporties aan. Volgens een recent rapport wordt er elke 30 seconden in China een baby geboren met een genetische afwijking. De oorzaak moet niet ver gezocht worden : de schaamteloze milieuvervuiling. De kosten voor de Chinese samenleving kunnen zeer hoog oplopen. Bijna één op de tien gezinnen krijgt af te rekenen met het probleem.

http://news.xinhuanet.com/english/2007-10/30/content_6973235.htm

Verkeersveiligheid : jaren talmen breekt ons zuur op

Sinds 2005 is de spectaculaire daling van het aantal verkeersslachtoffers onder Paarsgroen stil gevallen. In de laatste verkeersveiligheidsbarometer blijkt dat het aantal doden nu zelfs terug stijgt. Het gaat om een nationale tendens, die zich even goed voordoet in het Vlaamse Gewest. De paarse regering en minister Landuyt dragen mee verantwoordelijkheid voor het ambitieloze beleid van de laatste jaren. Veel maatregelen werden aangekondigd (een snelheidsbeperking voor vrachtwagens – de strijd tegen de terreinwagens – het rijbewijs met punten), maar kwamen er niet. Van intelligente snelheidsaanpassing in wagens werd geen werk gemaakt. Het aantal dodehoek-ongevallen nam terug toe, maar dat werd niet opgevolgd. Straatracen is nog altijd niet officieel verboden. De verkeerswet werd zelf afgezwakt.

Spijtig genoeg legt de nieuwe oranjeblauwe meerderheid-in-spé zo mogelijk nog minder ambitie aan de dag. Het beleid inzake verkeersveiligheid dreigt nu helemaal stil te vallen. Het Belgisch Instituut voor Verkeersveiligheid smeekt om duidelijke doelstellingen op het vlak van handhaving en meer snelheids- en alcoholcontroles. In de tekst van het regeerakkoord-in-wording vinden we geen enkel cijfer terug. De enige concrete beslissing van de oranjeblauwe onderhandelaars was om het Verkeersboetefonds af te schaffen. Met als gevolg dat het geld van de boetes niet meer noodzakelijk gebruik zal worden voor verkeersveiligheid : een duidelijke stap terug. Een andere brandende ambitie van Oranjeblauw is de liberalisering van de autokeuring.

Er is terug nood aan een ambitieus verkeersveiligheidsbeleid : het autoverkeer in centra moet beperkt worden, we moeten durven kiezen voor minder en minder snel vrachtverkeer op de weg. Waar blijft het lang beloofde rijbewijs met punten. Waar blijven de stimuli voor veilig en comfortabel fietsen, de investeringen in slimmere en veilige wagens.
In feite is er nood aan een nieuwe golf investeringen in het veiliger maken van onze wegen. Het is een schande dat de aanpak van de zwarte punten in Vlaanderen achterop loopt. Daar bovenop is een nieuwe aanpak nodig naar het model van de ‘Duurzaam veilig’-aanpak in Nederland, op basis van veiligheidsaudits en nieuwe infrastructuuringrepen zoals rijwegscheidingen en aanpassingen van kruispunten ter bescherming van fietsers en voetgangers (bv. om dodehoek-ongevallen te voorkomen).

Verkeersveiligheid zou één van de prioriteiten van het formatie-overleg moeten zijn.
Daar is alvast niets van te merken.

Een beetje chaos op het spoor

Sommige syndicalisten wilden vandaag een beetje chaos creëren op het spoor. Om aan te tonen dat een minimale dienstverlening niet zou werken. De treinreizigers werden andermaal gegijzeld.
Toch was de situatie niet zo erg verschillend van op andere dagen. Want de service is de laatste weken, maanden altijd al op het minimale af, de vertragingen zijn opnieuw de regel geworden, de chaos is er even goed als er geen vakbondsacties gevoerd worden.
Je merkt op de duur het verschil niet.
Paars zonder groen heeft nu al enkele jaren investeringen in het spoor verwaarloosd. De gevolgen zijn ernaar. Wie gelooft dat het enkel de schuld is van koperdieven?
De vakbondsmilitanten snijden weer eens in eigen vlees. De goodwill bij veel reizigers is oneindig groot. Het is bovendien een riem onder het hart als je weet dat vertragingen voor één keer misschien een doel dienen. Ook al voert men dan actie tegen eventuele beslissingen van een regering die misschien nooit het licht zal zien...

Shanghai : model van stadsontwikkeling ?

Patrick Janssens gaat met het Allerheiligenverlof op bezoek naar Shanghai. Om het model van stadsontwikkeling aldaar te gaan bewonderen. Zo luidt het. Het is een model waar projectontwikkelaars in Antwerpen of zelfs Brussel alleen maar kunnen van dromen. Ter voorbereiding van de Wereld Expo in 2010 werden naar schatting 400.000 bewoners verdreven. Alleen al voor de bouw van de prestigieuze Expo site werden 18.000 gezinnen verbannen naar de rand van de stad.

Onze burgervader wil zich ook gaan vergapen aan het "80.000 People Stadium", één van de

grootste voetbalstadions ter wereld. Kwestie van ideeën op te doen.

De burgemeester ziet het groots.

Intussen wordt Monika De Coninck die om geld verlegen zit voor de normale werking van het OCMW wandelen gestuurd.

De burgemeester droomt liever van prestigeprojecten...

Herontdekt Geweten

Bert Anciaux, kopman van Spirit, wil dat er eindelijk een eind komt aan het opsluiten van kinderen in gesloten centra. Hij dreigt zelfs met gerechtelijke stappen.

Dirk Van der Maelen, vooralsnog fractieleider van de SP.a in de Kamer, klaagt de notionele interest aan omdat bedrijven zich hiervan rijkelijk bedienen om op grote schaal belastingen te ontwijken.

Blijft het feit dat Spirit vier jaar lang een hard asielbeleid mee steunde, met inbegrip van het opsluiten van kinderen en het uitblijven van een regularisatie voor mensen zeonder papieren die al jaren wachten op gerechtigheid.

Blijft het feit dat de socialisten verschuillende golven van fiscale amnestie én de notionele interest mee goedkeurden.

In de oppositie komt men snel tot inkeer, zo blijkt.

Daar is niets op tegen. We geloven grif dat Bert en Dirk zich al lang gewrongen voelden door de houding die ze voorheen moesten aannemen.

Maar nu ineens van krommen aas gebaren en een totaal ander standpunt innemen, alsof men geen enkel verantwoordleijkheid draagt voor het verleden, is te kort door de bocht.

Een welgemeend sorry, zou op zijn plaats zijn.

Sorry, we zaten er naast.
Sorry, we konden onvoldoende wegen op het beleid.
Sorry, we vonden dit onvoldoende belangrijk om echt de strijd aan te gaan...

En dan nu zand erover. Alle bondgenoten zijn nu welkom.
In de strijd voor een rechtvaadig asielbeleid.
En in de strijd tegen fiscaal onrecht.